මගේ නම ප්රභාත් මන් ඉගෙන ගත්තේ 11 වසරේ, මන් ජීවත් වුනේ ලස්සන ගමක පරිසරය සතා සිව්පාවුන් අපේ ජිවිත වල කොටස් කරුවන් වු අතර මේ සියල්ලමහමාර වුයේ ගමට පැමිණි එක් මනුස්සයෙක් නිසාය. ඔහුගේ තියෙන බලපුළුවන්කාරකම් වලින් ටිකින් ටික අපේ ගම විනාස කරන්න පටන්ගත් අතර එයට විරුද්ධව ගමේ මිනිසුන් සටන් කරන්න වු අතර ඒ සටන්නේ ප්රධාන තැනක් ගත්තේ මගේ පියා ය ඔහු නමින් චන්ද්රසිරි වු අතර වයස අවු 47 පමණ වු හින් දැරි සිරුර සහිත අයෙක් විය. පියා ඒ වකට ගමේ ග්රාම සේවක ලෙස වැඩ කරමින් සිටිහ. අපේ පවුලේ සිටියේ මායි, අම්මායි, තාත්තයි, මිතනි යයි පමණි. මගේ මව ගුරුවරියක් ලෙස ගමේ ඉස්කෝලෙ සෙවය කල අතර නමින් රේනුකා වු අතර වයස අවු 41 විය. සමානය උසකින් හා තලෙලු සමකින් යුක්ත වු ඇයට විශාල බෝල රවුම් පස්සක් සහ ඊට නොදැවීනි පියයුරු යුගලක් ද විය.
දිනක් මා පාසලේ විවෙක කාලයේ කැන්ටිම අසලට වී සිටින විට මව තවත් ගුරුවරියක් සමග ඒ අසලින් යන්නට විය. ඔය අස්සේ කුඩා ලමුන් පිරිසක් මා අසලට වී .... ඒ ඒ අන්න අන්න අර බලපන් පුක ලොකු මිස් යනවා කටුස්සිත් එකක........... සන්වාදයට ඇහුන් කම් දුන්නු මා හට උන් හිටිතැන් අමතක විය. මන්ද යත් 7 වසරේ නැතම් 8 වසරේ කොල්ලො මේ කතා වන්නේ මාගේ මව ගැන සහ ඇය සමග යන අනිත් මිස් ගැන බව මට වැටහුම් විය. ඒ මදිවට මුන් මවට නමකුත් දමා ඇත. ඒ පුක ලොකු මිස් නම් වේ.
බැලු බැල්මට එහි වැරැද්දක් නොමැති බව මට සිතුනි .......මන් තව දුරටත් මේ පොඩි වුන්ගේ කතා වට ඇහුම්කන් දුන් අතර .......... පොඩි උන් - උඹලා දන්නෙ නැනෙ පුක ලොකු මිස් අපේ ක්ලාස් එකට ආවාම අපි කරන දෙවල් උඹලාට කියන්න දවසක් මන් මිස් හිටගෙන ඉන්න කොට අපේ නිමල්ට කිව්වා මාව තල්ලු කරන්න කියලා මු එක පාරට මාව තල්ලු කරපු පාර මව විසිවෙලා ගිහින් මිස් ගේ ඇගේ හැපුනා මිස් අනිත් පැත්ත හැරිලා නේ හිටියේ හරිද මගේ “ටීක් " එක ගිහින් මිස්ගේ පස්සෙ වැදුනා අම්බෝ උඹලාට කියන්න එක නිකන් හරියට අපේ කලු දොදොල් වගේ මට දැනුනේ මට පිස්සු හැදුනා. මන් හරි කැමති මිස් ගේ පිරියඩ් එකට ..... අම්බෝ මුන් නන් යක්ශ පැටව් මු කියන දෙවල් අහන් ඉදලා මගේ මල්ලින් කෙලින් උනා මොනවා උනත් මව නිසා මන් හැගිම් ඉවසගෙන හිටියා කොහොම හරි ඔහොම කාලේ ගෙවිලා ගියා
දවසක් හවසක තාත්තා හොයාගෙන මිනිහෙක් අවා අවෙ ලොකු වාහනයක ගොම්මන් වෙලා වෙත් කාන්නාඩි පැලද සිටි ඒ මනුස්සයා දැක්කාම මට හිතුනේ මුට අමු කැවිලද කියලා නැතන් මේ ඇදිරි වැටි ගෙන එන වෙලාවෙ කන්නාඩි දාන්නෙ, කෙසේ වෙතත් ඉස්සරහා හිටියේ මිත්තනියයි.
ආච්චි - පුතේ පුතේ මෙන් උඹ හොයාගෙන කවුද ඇවින්..
තාත්තා - කවුද මේ මහත්තයා මේ ගමේ කෙනෙක් නෙමෙ
මිනිසා - ඔව් එත් ලගදිම මෙහෙ පදිංචි වෙනවා මම සැන්ඩෝ
තාත්තා - ආපු කාරණාව
සැන්ඩෝ - මෙකයි මහත්තයා ඔබතුමා ගමේ මිනිස්සු උසි ගන්වමින් මේ කරන වැඩේ නවත්වන්න අනික මෙහෙම කරා කියලා ඔබතුමාට ලැබෙන දෙයක් නැනේ, මෙතන පොඩි ගානක් ඇති මෙක දැනට තියා ගන්න. එසේ කියමින් ඔහු අසල තිබු මෙසෙය උඩ යම් බෑගයක් තියන්න විය. එත් සමග කොපාවිශ්ට වු පියා ඒ මෙසයට පයින් ගසන්න විය.
තාත්තා - උඹ මොකෙක් උනත් මට කාරි නෑ මන් ඉන්නකන් මේ දෙවල් වෙන්න දෙන්න බෑ උඹලා ඇවිත් අපේ ගම් බිම් විනාස කරනවා, හොද හිතින් බැහැපන් දොට්ට
සැන්ඩෝ - ආ එහෙමද හරි අපි බලාගමු. කෙසේ වෙතත් ආපු එකා යන්න ගිය අතර එදා රෑ වෙනකන් මව පියා සමග සන්වාදයේ නියලුනු අතර මව කියා සිටියේ අපි අපේ වැඩක් බලන් ඉමු කියා ඔවා පැටලෙන්න යන්න එපා කියා ය. කොහොම හරි දවසක් දෙකක් යන කොට අපේ ගේ ගාව එහෙම නාදුනන මිනිස්සු දෙන්නා තුන්දෙනා ඉන්න පටන් ගත්තා. දවසක් මායි අම්මයි ඉස්කෝලෙ ගිහින් එද්දී අපේ ගෙදරට හැරෙන පාර ගාව කොල්ලො දෙන්නෙක් හිටියා අපි වැඩිය ගනන් ගත්තේ නෑ උන් ගමේ උන්නන් නෙමෙ අපි අපේ පාඩුවේ උන්ව පාස් කරලා අවා අපි උන්ව පාස් කරලා ටික දුරක් එද්දී එක පාරට අපේ පස්සෙන් ආපු බයික් එකක් හිටපු එකෙක් අම්මාගේ පස්ස මිරික ගෙන ගියා. එත් එක්කම හැරුන අම්මා ගත්තා බැග් එක ගහන්න කියලා එත් උන් ගිහින් ඉවරයි. අපි දඩි බිඩියේ ගෙදර අවා
ආච්චි - මොකෝ මේ දාඩිය දාගෙන
මව - මුකුත් නැ මව එහෙම කියාගෙන ඇතුලට ගියා මාත් මගේ කාමරෙට අවා මොනවා වුනත් අම්මගේ පස්ස මිරිකපු එක අමුතු හැගිමක් අවා අම්බෝ ඒක කරපු එකාට පිස්සු හැදෙන්නැති, ඇයි ඉතින් එක එසේ මෙසේ පසක් නෙමෙ.................කොහොම එදා දවසත් ගෙවිලා ගියා අයේ දවස්ක අම්මයි තාත්තයි මායි කඩේට ගිහින් එන වෙලාවක මුන් තාත්තා ඉන්නවා කියලා දැක දැකම එදා වගේ බයිසිකලේ යන ගමන් මවගේ පස්ස මිරිකගෙන ගියා, ඒක දැකපු තාත්තාට මල පැනලා බයිසිකල් එක පස්සෙ එලුවන් වැඩක් උනේ නෑ උන් ගියා. කොහොම හරි එදා අපි ගෙදර ආවට පස්සෙ තාත්තා බර කල්පනාවට වැටුනා මාත් කමරෙට වෙලා හිටියා කොහොම හරි පහුවදා උදේ තාත්තා,
තාත්තා - මෙක හරියන්නෙ නෑ රේනුකා මේ ඔක්කොම අරුන්ගෙ වැඩක් හොඳම දේ ඔයා පුතත් එක්ක තාත්තාගේ ගෙදර යන්න
මව - අනේ මට බෑ මන් කවදාවත් එහෙ ගිහින් නෑනෙ අනික ඔයා දලා යන්න බෑ, අනික ඉස්කෝලෙ
තාත්තා - හරි මන් එක බලාගනන් ඔයා යන්න ලැස්ති වෙන්න
ආච්චි - අපෝ ඔය මිනිහා මතක් කරන්න එපා මන් ඔය මිනිහව දලා අවේ සැහෙන කාලෙකට කලින් උඹලා දන්නවනෙ එයාගේ හැටි
මව - ඒ මොනවද මට කවුරුත් ඒ ගැන කියලා නැනේ ...
පියා - නැ නෑ රේනු අපේ තාත්තා ටිකක් අමාරු කාරයා එයා එයාට ඔනදේවල් තමා කරේ
ආච්චි - ඔන දෙවල් හොද ඔන දේවල් එකා මහා වසලයෙක් ඒකා එහේ උන්නු ගෑනු එක්ක පලහිලව් හදාගෙන හිටියා මොකද මන් නොදන්න එකක් ඈ
පියා - හරි හරි දැන් ඔක නවත්තන්න ඔවා කතා කරලා පලක් නැනේ ඔවා පහුගිය දේවල් නේ අනික රේනු ඔයලගේ ආරක්ෂ තමා වැදගත් කොහොමත් ඔයලා දෙන්නා හෙට උදේම එහේ යන්න ලැස්ති වෙන්න මන් එක්ක යනම්
මව - අනේ එතකොට ඔයා අපිව දලා එනවා ද? මට බෑ
පියා - ඔව් මන් දවසක් දෙකක් ඉදලා එනම් අනික පොඩි කාලෙකට මෙවා විසදෙනකන්.
කොහොම හරි ඊට පස්සෙ දවසේ උදේම කාටත් හොරෙන් අපි ගමේන් එන්න අවා කොහොම හරි බස් දෙක තුනක විතර නැගලා සැහෙන දුරක් අපි අවා කොහොම හරි දවල් වරුව ගෙවෙන්නට මත්තෙන් අපි පියා කියපු එයාගේ තාත්තා එහෙම නැතත් මගේ සීයාගේ ගෙදර අවා . ඒ පැත්තත් හරිම ලස්සනයි වැඩි හරිය කුඹුරුයි හේනුයි කොහොම හරි අපි පයින් කිලෝමීටරක් විතර ඇවිදගෙන අවා. ඒ කිලෝමීටර තිබෙ එක ගෙයයි ගේ ඉස්සරහා පුටුව උඩ ඉදගෙන විටක් හප හප ඉන්න වයසක් පිරිමි කෙනෙක් අපට පෙන්න පටන් ගත්තා එත් එක්කම පියා තාත්තෙ කියාගෙන ඒ මනුස්සයා ගාවට ගියා ඔහොම දෙන්නාම බදාගෙන කතාබහ කරලා අපිව හදුන්වලා දුන්නා.
අපිවත් ආදරෙන් පිලිගත්ත ඒ මුනුස්සයා ගේ හැඩරුව කියනවා නම් හොද උස මහත කෙනෙක් කොන්ඩේ ඔක්කොම සුදුවුනු මනුස්සයෙක්. අපිව නිවස ඇතුලට එක්ක ගියා යන්තන් කාමර දෙකක් තිබ්බා හැබැයි එක කාමරයකට වත් දොරක් නෑ, මොනවා කරන්න ද සීයා අපට පෙන්නුවා පිලිකන්නෙ තියෙන ලිද අපි අතපය එහෙම හොදන් අවා විඩාව නිවාගන්න මේ වෙනකොට තාත්තා සීයා එක්ක බර කතාව සාලේ ඔය අල්ල පනල්ලෙ අම්මා ගියා කාමරයට ඇදුම් මාරු කරන්න වෙන්න ඔනේ මාත් ඉස්සරහා දොරකොඩ අයිනට වෙලා සීයගේ තාත්තගේ කතාවට ඇහුම් කන් දීගෙන හිටියා. ටිකක් වෙලා ඔහොම ඉන්න කොට එක පාරට සීයට වචන පැටලෙන්න ගත්තා මන් නිකමට වගේ අම්මා ඉන්න කාමරේ පැත්ත බැලුනා හුටා මට නෙද ? අම්මා එයා ඇදන් ආපු සායයි බ්ලව්ස් එකයි ගලවලා දලා එයා ඉන්නෙ බ්රෙසියර් එකයි ජන්ගියයි පිටින් සියාට මේ ටික දැකලා තමා මෙහෙම උනේ මොකද සාලයේ සීයා ඉදන් ඉන්න පැත්තට කෙලින්ම තමා අම්මා ඉන්න කාමරේ තිබ්බෙ එකේ දොරකුත් නෑ ඊට වැඩිය තියෙන දොර රෙද්දත් එහෙන් මෙහෙන් ඉරිලා කාබරේ ජනෙලෙන් එන හුලන් නිසා දොර රෙද්ද හුලගේ යනවා අම්මා මේ කිසිදෙයක් දන්නෙ නෑ
තාත්තා ඉන්නෙ සීයාට ඉස්සරහා පුටුවේ ඉතින් මේ කිසිදෙයක් එයා දන්නෙ නෑ,මාත් මේ අම්මා මෙහෙම දකිනවාමයි අම්බෝ එයාගේ පස්සෙ ලොකු මම මටම කියා ගත්තා එයාගේ කකුල් හොද මහතට තියෙනවා නිකන් වාත්තු කලා වගේ එත් එක්කම මගේ මලින් නැග ගෙන එන නිසා මන් ටක්ගලා අනිත් පැත්ත හැරුනා කොහොම හරි එත් එක්කම අම්මා ගව්මක් ඇදගෙන සාලෙට අවා. එක අතකට අපි එහෙ ඉන්නැතුව මෙහෙ ආපු එක හොදයි කියලත් හිතුනා මේ වෙන දෙවල් දැක්කාම කොහොම හරි ටික වෙලාවකින් සීයා කමිසයක් දාගෙන එලියට ගියා මොකද කියලා තාත්තා ඇහුවාම කිව්වා, හෙට ඉදන් එළ කිරි බොතලයක් ගෙන්න කියන්න යනවා කියලා
තාත්තා - දැක්කානෙ මන් ඔයාලට කිව්වෙ එයා දැන් හොදයි.
මව - හම්.....
කොහොම හරි එදා රෑ ගෙවිලා ගියා, පහුවදා දේම තාත්තා හරිබරියේ ලැස්තිවුනා ගෙදර එන්න මට ඒ හැටි අවුලක් නෑ එත් අම්මට අව්ල් .. කොහොම හරි තාත්තා අපිව එහෙ නවත්තලා එන්න අවා. එදා දවස ඔහේ නිකම්ම ගෙවිලා ගියා අම්මත් එච්චර සතුටකින් නෙමෙ හිටියේ............. කොහොම හරි දවස් දෙක තුන ගෙවිද්දී මව ගෙදර දොර වැඩපල එහෙම කරන්න ගත්තා මටත් යාලුවෙක් කියලා හිටියේ හැමදාම උදේට කිරි අරන් එන කොල්ලා රන්බණ්ඩා විතරයි . වයසින් අවුරුදු 14 පමණ වන ඔහු හරිම විහිලු කාරයා ඔහොම ඉන්න කොට දවසක් සීයා හේනට යන්න කතා කලා මායි අම්මයි දෙන්නා එක්ක සීයා පස්සෙ හේනට ගියා. එකේ නැති දෙයක් නෑ හැම දෙයක්ම වගා කරලා තියෙනවා කොහොම හරි අම්මට එක දැකලා ආස හිතිලා .. ඔය අතරේ ලොකු මාර ගහක් උඩ හදලා තිබ්බ පැල් කොටේ අපේ නෙත් වල ගැටුනා අපේ ගමේ නම් පැල්කොට නැති තරම් ඒ නිසා ද මන්දා අම්මා ආසාවෙන් ගිහින් අර ලී පතුරු ගහලා තිබ්බ ඉනිමග දීගේ ටික ටික උඩට නැග්ගා එක බලන් හිටපු සියා හෙමින් හෙමින් ඒ කිට්ටුවට අවා ඇවිත් ඉනිමග කෙලින් හිටගෙන මව නගින දිහා බලන් හිටියා මටත් ගානක් ගියේ නෑ ටිකක් වෙලා යද්දී සීයා ගේ සරම එයාගේ යටිබඩට පහලින් ඉස්සරහට ඉස්සෙන්න ගත්තා මන් ඇයි කියලා බලද්දී තමා මට වැඩේ තෙරුනේ ඉනිමග දීගේ අම්මා පැල්කොටෙට නැග්ගාට මොකද එයා ඇදන් ඉන්නෙ සායයි බ්ලව්ස් එකයි, විනාසයි ඉබ්බා දියේ දැම්මාම ඇන්නෑවේ කිව්වා ලු සීයා යට ඉදන් උඩ බලද්දී....................ක හිතෙද්දී මටත් නිකම්ම නැග්ගා කොහොම හරි සීයා එයා ඇදන් හිටපු සරම කැහැපොට ගහගත්තා. එහෙම කරපු සීයා හෙමි එතනින් එහාට ගියා
දැන් කොහොම හරි අම්මා ඉන්නෙ පැල් කොටේ එයා එතන ඉදන් වටේ බල බල ඉන්නවා එයා දන්නෙ නෑ වෙච්ච දේ ටිකක් වෙලා එහෙම හිටපු එයා ආයෙත් බිමට බහින්න ගත්තා සියා ඈත හිටිය නිසා අපව පෙන්නෙ නෑ මන් හෙමින් හෙමින් ඉනිමග ගාවට හිගින් උඩ බැලුවා. මන් හිතුවා හරි එයා ඇදන් ඉන්න රෝස පාට හුරු තිත් තියෙන පැන්ටිය එහෙම්ම මටත් පෙනුනා. දැන් මොනවා කරන්න ද වෙච්ච දේ වෙලා ඉවරනේ මාත් හෙමින් එතනින් මාරු උනා අම්මා දකින්න කලින්. දැන් දැන් අපිට ඒ පරිසරය හුරුයි . දවල්ට රන්බණ්ඩා අවාම උත් එක්ක හතර දිබ්බාගෙ ඇවිදිනවා මොනවා උනත් මේ පැත්ත හරිම අමුතුයි පරන රාජ්ඣානියක සලකුනු සැහෙන තියෙනවා. එදා දවල් වරුවම ඇවිදලා මන් ගෙදර අවා ඇවිත් පොඩක් ඇල වෙලා හිටියා කොහොම හරි රෑ බෝ වීගෙන එනකොට නැගිට්ටා.
මේ වෙද්දී මව සායයි බ්ලවුස් එකයි ගලවලා නයිටියයි හව්ස් ස්කොට් එකයි දාගෙන සාලෙට අවා ඔය අතරේ සීයා වැනි වැනි ගෙදරට අවා
සීයා - ආ මැනිකේ මෙන්න මෙක ගත්තා නම්
සීයා මවගේ අතට සල්ලී වගයක් දුන්නා.....
මව - කොහෙද තාත්තේ අද ගියේ
සීයා -නෑ මැනිකේ අද පොඩක් දගත්තා
සීයා ගේ හැසිරීම දැකලා මටයි අම්මටයි දෙන්නාටම හිනා අනික සීයා අම්මට මැනිකේ මැනිකේ ගානවා කොහොම හරි මායි අම්මයි සීයාව අල්ලගෙන ගෙදර ඇතුලට එක්ක අවා සාලේ පුටුවක් උඩ ඉදගෙන මොනවද මුමුන මුමුන ඉන්න ගත්තා දැන් ගොඩක් රෑ වෙලා නිසා මන් නිදාගන්න ගියා. ඔය අතරේ මන් අහගෙන අම්මා කියනවා
මව - කෝ යමු තාත්තෙ කාමරෙට නිදාගන්න
සීයා - යමු මගේ මැනිකේ
සීයාව කාමරයට ගෙනියනවා නන් අම්මට තනියම සීයාව ගෙනියන්න බැ නිසා මම නැගිටලා අවා කොහොම හරි මන් සාලේට එන්න හද්දී අම්මා සීයාව තනියම අරන් යනවා එත් එක්කම සීයා මහ කුප්ප වැඩ කරනවා ඒ සීයා වෙරිමරගාතේ පිටිපස්සෙන් අත දාලා අම්මගේ පස්ස මිරිකනවා, අම්මට කරන්න දේකුත් නෑ එක නවත්තන්න ගියොත් සීයා වැටෙනවා කොහොම හරි මන් බලාගෙන සීයා හොදට අත තද කර කර ඒ වැඩේ කරනවා. මොනවා උනත් ඒ පස්ස නන් එක අතකින් අල්ලනවා බොරු මොකද එක හරියට ලොකු වට්ටක්කා ගෙඩි දෙකක් වගේ නේ. සීයා කරන විකාරත් විද දාරාගෙන අම්මා සීයාව කාමරයට එක්ක ගියා.
මතු සම්බන්ධයි !
අලුතෙන් එන Wal Katha සේරම කියවන්න එකතු වෙන්න අපේ Telegram Channel එකත් එක්ක, Channel එකක් නිසා ඔයා Join උනා කියල කාටවත්ම පෙනන්නෙ නෑ. 100% Privacy Guaranteed
Join Our Telegram Channel: